این پست تقدیم به داداشای مهربونمه

_________________________

خوشحالم توی نت نمیشه فهمید کی چه وقت اشک می ریزه یا بعض می کنه. خوشحالم که راحت می تونم بغض کنم یا اشک بریزم بدون اینکه کسی بفهمه. خودمم هنوز نفهمیدم چرا اینقدر زود با هر شادی و غمی؛ با هر حس غریبی بغض می کنم، اشک می ریزم.

خوشحالم؛ چون اگه قرار بود بفهمیم؛ همیشه داداشامو* به خاطر خودم غصه دار می کردم. چون می دونم خیلی وقتا این اشکا منو آروم می کنن اما اونا رو غصه دار.

خدایا؛ داداش ندادی و ندادی؛ حالا که دادی به این خوبی ... حکمتت رو عشق است ...

می دونی تو این چند مدت چقدر هر کدومشونو به خاطر خودم غصه دار کردم؟ چقدر نگرانشون کردم؟

_________________________

*اگه یکی ازم بپرسه چند تا خواهر برادر داری؟ می گم :

"سه تا آجی و سه تا داداشی"

مجتبی رو که یادتونه؟ داداش بزرگه. قبلاًمعرفیش کرده بودم. وبلاگ "برای اولین بار"

ابوالفضل هم بعد از مدت ها اومد توی نظرات خودشو لو داد بالاخره.

(در گوشی بهتون بگم که خودم قبلاً توی تویتر و فیس بوک واسه لو دادن پیش دستی کرده بودم ) اینم وبلاگش : "آقا پسر" داداشم عاشقه. یه عشق حقیقی. واسش دعا کنین از غصه هاش کم بشه. این داداش هم خیلی آرومه؛ هم خیلی دلسوز و مهربون.

داداش کوچیکه هم که احسان ه و مدت هاست همه جوره هوامو داشته. احسان واسه همه ی پستای وبلاگ و فتوبلاگم نظر می ذاره. راحت می تونین پیداش کنین.- داداشم داداشای قدیم؛ بی مسئولیت و بی خیال! - اما این داداش بدجور هوامو داره. راستی واسش دعا کنین امسال کنکورشو خوب بده. فعلاً که زده تو فاز درس خوندن. احسان هم یه وبلاگ شخصی داره ها؛ اما هنوز کشف نکردم وبلاگشو.

_____________________

این مدتی که نبودم اتفاقات زیادی افتاد واسم. تو پست بعدی اسم می برم فقط؛ چندتاییشو هم پست جدا می زنم بعداً. منتظر باشین ...